سیره تربیتی پیامبران ، دفتر هشتم ، حضرت یوسف علیه السلام کتابی است که استاد محمد رضا عابدینی مباحث خود در برنامه ی سمت خدا را به رشته ی تحریر در آورده است.

انبیاء در اوج نقطه کمالی شان، هر کدام ظهوری از ظهورات انسان کامل محمدی (ص) بوده و همه آنها با هم در اوج کمالاتشان انگشت اشاره و آیه ای برای شناخت خداوند متعال و جلوه تمام و خلیفه مطلق او می باشند.

تنها قصه‌ای از پیامبران که در قرآن از ابتدا تا انتها در یک سوره آمده و نظم دقیق زمانی هم در آن رعایت شده، داستان حضرت یوسف‌علیه‌السلام است. در سرگذشت پیامبران دیگر این‌گونه نبود و داستان آن‌ها در جاهای مختلف آمده بود. هدایتگری در بیان سرگذشت آن‌ها آن‌گونه بود؛ ولی در این سوره نظم سوره، نظم عجیبی است که هرکدام برای ما درس است.

لذا با همان سیری که قرآن کریم داستان حضرت یوسف‌علیه‌السلام را آغاز کرده، این سه مجلد نگاشته شده است اما در دیگر مجلدات هم سعی شده محور اصلی مطالب آیات قرآن باشد؛ ولی در این کتاب نظمِ سیر مطالب هم تابع نظمی است که قرآن در سورۀ یوسف قرار داده است.

این کتاب هشتمین دفتر از این مجموعه است که به تازگی توسط نشر معارف به چاپ رسیده است و تا کنون دفتر دوم (حضرت ادریس علیه السلام)، دفتر سوم (حضرت نوح علیه السلام)، دفتر چهارم (حضرت هود علیه السلام)، دفتر پنجم (حضرت صالح علیه السلام) و دفتر ششم (حضرت ابراهیم علیه السلام) از این مجموعه به چاپ رسیده است.

معرفی کتاب سیره تربیتی پیامبران، حضرت یوسف:

بحث انبیا برای ما حشر با خدای سبحان است، زیرا از فعل الهی بحث می کنیم؛ فعلی که هیچ اعوجاج و انحرافی در آن نیست و محض فعل معصومانه الهی و محض توحید است.

این نگاه به انبیا باعث می شود که انسان احساس کند هرچه انبیا را بیشتر بشناسد به توحید الهی نزدیک تر می شود و با خدا به خدا قرب بیشتری می یابد.

با همین نگاه وارد داستان حضرت یوسف می شویم. تنها قصه ای از پیامبران که در قرآن از ابتدا تا انتها در یک سوره آمده و نظم دقیق زمانی هم در آن رعایت شده، داستان حضرت یوسف است.

در سرگذشت پیامبران دیگر این گونه نبود و داستان آنها در جاهای مختلف آمده بود. هدایتگری در بیان سرگذشت آنها آن گونه بود؛ ولی در این سوره نظم سوره، نظم عجیبی است که هر کدام برای ما درس است.

به راستی در داستان یوسف و برادرانش نشانه هایی برای پرسشگران است…

گزیده کتاب سیره تربیتی پیامبران، حضرت یوسف:

مرحوم فیض کاشانی در بیان شفاعت خدای سبحان، در علم الیقین می گوید:« وقتی شفاعت های مختلف محقق می شود، هنوز عده ای می مانند که شفاعت نشده اند، به اینها خطاب می شود: آیا شما هیچ کار خوبی ندارید، بگردید شاید پیدا شود.

می گویند: نداریم! می گوید: آیا یک آدم خوبی شمارا نمی شناخته که شما کینه به او نداشته باشید؟ یا هم اسم یک آدم خوب نیستید؟»

همین مقدار ها هم مهم است. ولی این طور نیست که عتاب و عقاب نسبت به اعمال دیگرشان نشوند، اما می گوید که اگر همین مقدار هم رابطه باقی مانده باشد، روزنه امید است. عقال هایی که در برزخ می شود، جزی اعمالش می شود و این باقی می ماند و سبب نجاتش می شود.

این نگاه اگر محبت اولیای الهی به خصوص در ایامی که سرشار از محبت به امام حسین و اهل بیت پیغمبر است، هر چقدر عظیم تر و درونی تر باشد و به اطاعت منجر شود، نجات و شفاعت قطعی تر و عظیم تر می شود. عمق محبت 1400 ساله پشت این رابطه ها خوابیده است.